Als achttienjarige gaat Henk, als enige van zijn broers, studeren aan de universiteit. Hij is in die tijd vrolijk en sociaal, heeft goede contacten met studiegenoten en een hechte relatie met zijn vriendin Marian. Aanvankelijk verloopt de studie vlot. Na twee jaar gaat het bergafwaarts met Henk. Hij gaat niet meer naar colleges en mijdt zijn vrienden. Hij beschuldigt Marian ervan dat ze vreemd gaat. Hoe stellig ze dit ook ontkent, hij weet het zeker. Zelfs op het journaal worden er volgens hem toespelingen op gemaakt. En het blijkt ook uit de reacties van huisgenoten en voorbijgangers. Hij kan zich nergens meer vertonen!

Henk komt de studentenflat niet meer uit. Hij verzorgt zichzelf niet meer en brengt zijn vrienden tot wanhoop. Als Marian na lang tobben een punt achter de relatie zet, wordt Henk overspoeld door liefdesverdriet. Zijn familie, die Marian de schuld geeft van alle problemen, haalt hem uiteindelijk terug naar de boerderij. Het gezonde buitenleven moet hem er weer bovenop helpen.

Maar het pakt anders uit. Henk wil niet meer eten: het voedsel wordt bestraald, zegt hij.
Hij zit dagenlang angstig op zolder, omdat zijn gedachten worden afgeluisterd. Hij vertelt onbegrijpelijke verhalen over mensen die het op hem hebben voorzien. Hij vermagert zienderogen. Niemand krijgt nog contact met hem; hij zit opgesloten in zijn eigen wereld.

Als de toestand onhoudbaar wordt, schakelt de gealarmeerde huisarts de psychiatrische dienst in. De psychiater die op huisbezoek komt, adviseert Henk te laten opnemen. In de kliniek luidt de diagnose: schizofrenie.

Nu, twee jaar later, gaat het redelijk met Henk. Hij gebruikt elke dag zijn medicijnen en helpt mee op de boerderij. Hij eet weer gezond en voelt zich veilig. Marian komt af en toe op bezoek. Ze zijn nu goede vrienden.

terug naar de vorige pagina